Ang Pain ng Isang Artist

image

I cannot understand the pain that made the artist, this does not mean I cannot understand the art. We poets, we people of lamp and lighters of dark places. This is what we know. Take your pain, make it beautiful, make them dance. It’s so hard to hate something beautiful, It’s so hard to hate someone who is capable of love. It’s so hard to hate someone when they are singing.

– Motown, Neil Hilborn

Advertisements

Ang Tula ni Mareng Eliza Griswold

image

Flood

I woke to a voice within the room. perhaps.
The room itself:
“You’re wasting this life expecting disappointment.”
I packed my bag in the night
and peered in its leather belly
to count the essentials.
Nothing is essential.
To the east, the flood has begun.
Men call to each other on the water
for the comfort of voices.
Love surprises us.
It ends.

– Wideawake Field, Eliza Griswold

Isa ito sa mga paborito kong tula mula sa librong Wideawake Field na nabili ko ng bente pesos sa booksale at pinamana kay Pare at Jeriboi. Isa siguro to sa mga unang librong binigay ko sa kanila 3 years ago. Ang winner pa rin balik balikan nung huling dalawang linya ng tula eh.

Ang Kabanata 32 sa SI

image

Mario Lim, Lalakeng naiwan ng barko
Carmen, Babaeng naiwan din ng barko

Ito’y isang bahagi lamang ng isang kabanata ng librong puno ng feels, SI ni Pareng Bob Ong.

Mario Lim: Gusto? Adobo. Noong bata ako, menudo, pero nagsawa rin ako, at ngayon mas gusto ko na ang kaldereta. Kaldereta at adobo, Ikaw?

Carmen: Ikaw.

Mario Lim: ‘Yon ang sa akin.

Carmen: Ikaw. Gusto kita.

Mario Lim: Anong ibig mong —

Carmen: Hindi ko sinabing kailangan kita. Hindi ko sinabing kailangan tayong magsama. Hindi kailangang magpakasal tayo at bumuo ng pamilya. Huwag kang tanga. Sabi ko lang, gusto kita, wala akong dapat takbuhan. Wala akong gustong paroonan. Hindi nauubos ang gabi at walang katapusan ang umaga. Walang oras o lugar. Wala akong ibang iniisip. Wala akong gustong isipin. Humihinga lang ako. Dito sa tabi mo.

Mario Lim: Hindi ako aalis.

Carmen: Bakit, gusto mo ako?

Mario Lim: Oo.

Carmen: Ang sabi ko, bakit gusto mo ako?

Mario Lim: Hindi ko alam.

Carmen: Ikaw pa lang ang nakasagot nang tama sa tanong na ‘yan.

Mario Lim: Sasamahan kita.

Carmen: Sabi mo hindi ka aalis.

Mario Lim: Carmen…

Carmen: Babalikan kita. Kung mahal mo ‘ko ay hindi ka mawawala.

Mario Lim: Kailan —

Carmen: Anim na Linggo

Mario Lim: Saan ka matatagpuan?

Carmen: Hindi ako mawawala

Mario Lim: Pero —

Carmen: Hindi ako mawawala. Hindi na ulit.

Mario Lim: Maghihintay ako.

Carmen: Magkita tayo. Heto, itago mo ang panyo ko. Hindi ako nawawalan ng panyo. Itago mo, at kukunin ko ulit sa’yo pagbalik ko.

Umandar ang mabagal na oras. Lumakad ang mahahabang araw. Dumating at lumipas ang anim na linggo. Hindi na muling nakita ni Mario Lim sa pier si Carmen. Naging tag-init ang taglamig. Naging tag-ulan ang tag-init. Naging taglamig ang tag-ulan. Tumakbo ang panahon. Walang pakundangang gumalaw ang mga bituin at planeta. Kumupas ang mga sumpaan at alaala. Ilang ulit mang binalikan ang lugar, hindi na muling natagpuan ni Mario Lim ang buhay niya.

Ang Beauty in the Broken

image

Just because something is broken doesn’t mean it’s no good. Doesn’t mean you throw it away. It just means it’s broken, and broken is okay. I wanted to tell her that broken is still beautiful, still works, still wakes me in the morning, and at the end of every day past and those to come, I can love broken.

– Maggie, Charles Martin